Ανάδειξη και σχολιασμός επίκαιρων φορολογικών,
εργατικών, ασφαλιστικών & οικονομικών θεμάτων

 

  • Τέλος επιτηδεύματος στα υποκαταστήματα (νέο καθεστώς για εισοδήματα 2017).

Ως υποκατάστημα νοείται κάθε επαγγελματική εγκατάσταση του επιτηδευματία στην ημεδαπή, εκτός της έδρας της επιχείρησης, στην οποία ενεργείται παραγωγική ή συναλλακτική δραστηριότητα. Κάθε μία εξ αυτών οφείλει τέλος επιτηδεύματος. Αρχής γενομένης από το έτος 2017 αρχίζει να εφαρμόζεται η ΠΟΛ.1156/2017 (άρθρο 12 παρ.2 ν.4484/17) η οποία φέρνει αλλαγές στην έννοια του υποκαταστήματος. Συγκεκριμένα, ορίζονται ρητά οι περιπτώσεις επαγγελματικών εγκαταστάσεων που δεν λογίζονται ως υποκαταστήματα, και συγκεκριμένα οι: προσωρινοί εκθεσιακοί χώροι και οι πρόσκαιρες επαγγελματικές εγκαταστάσεις που λειτουργούν μέχρι 30 ημέρες. Το χρονικό διάστημα των 30 ημερών κρίνεται αυτοτελώς για έκαστη συμμετοχή σε προσωρινούς εκθεσιακούς χώρους.

Επίσης, δε λογίζονται ως υποκατάστημα επαγγελματικές εγκαταστάσεις που στεγάζονται σε διαφορετικούς ορόφους, συνεχόμενους ή μη, του ίδιου κτιριακού συγκροτήματος. Αν στον ίδιο κτιριακό χώρο αλλά σε διαφορετικούς ορόφους αυτού λειτουργεί τόσο η έδρα της επιχείρησης όσο και τα τυχόν υποκαταστήματά της, επιβάλλεται μία φορά το τέλος επιτηδεύματος. Σε περίπτωση που η δραστηριότητα της εν λόγω επιχείρησης επεκτείνεται και σε άλλους κτιριακούς χώρους, θα επιβληθεί ξεχωριστό τέλος επιτηδεύματος για το κάθε επιπλέον κτίριο στο οποίο στεγάζονται οι εγκαταστάσεις της.

Περαιτέρω, δε νοούνται ως υποκατάστημα οι εγκαταστάσεις τουριστικών καταλυμάτων εντός παραδοσιακών κτισμάτων, σύμφωνα με το π.δ. 33/1979, που λειτουργούν σε ξεχωριστά κτίρια, αλλά με ενιαία άδεια λειτουργίας, η οποία εντάσσεται ως ενιαία εγκατάσταση στην ίδια τουριστική μονάδα, καθώς και οι αγροτικές εκμεταλλεύσεις της περίπτωσης δ’ της παρ.1 του άρθρου 2 του ν.3874/2010 όπως ισχύει (ήτοι η παραγωγή, αποθήκευση, τυποποίηση, συσκευασία και η εν γένει τοποθέτηση μέχρι και του σταδίου της χονδρικής και λιανικής πώλησης προϊόντων, καθώς και η πρώτη χωρική ή οικοτεχνική μεταποίησή τους, η θαλάσσια αλιεία, η αλιεία εσωτερικών υδάτων, η σπογγαλιεία, η οστρακαλιεία, η υδατοκαλλιέργεια, ως και η διαχείριση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας έως 100 KW και η λειτουργία αγροτοτουριστικών μονάδων).

  • Φορολόγηση μεταβίβασης τίτλων για τα εισοδήματα 2017 και μετά. Δεν αποτελεί επιχειρηματική δραστηριότητα η συστηματική μεταβίβασή τους.

Σε εφαρμογή της ανωτέρω εγκυκλίου ΠΟΛ.1156/2017, για πρώτη φορά για τα εισοδήματα του φορολογικού έτους 2017 θα ισχύουν τα εξής για τη φορολόγηση που επιβάλλεται στην μεταβίβαση τίτλων (μετοχές-ομόλογα-μερίδια). Το εισόδημα που αποκτάται από τη μεταβίβαση τίτλων του άρθρου 42 που αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε οργανωμένη ή μη αγορά ή πολυμερή μηχανισμό διαπραγμάτευσης, συμπεριλαμβανομένης και της Εναλλακτικής Αγοράς του Χρηματιστηρίου Αθηνών, ή για τα ομόλογα που εκδίδονται από εισηγμένες εταιρείες, καθώς και για τα κρατικά ομόλογα, δεν αποτελεί πλέον εισόδημα από επιχειρηματική δραστηριότητα που προκύπτει από κάθε τρεις μεταβιβάσεις τίτλων του άρθρου 42 που λαμβάνουν χώρα εντός ενός εξαμήνου, καθώς δεν θεωρείται συστηματική διενέργεια πράξεων, αλλά φορολογείται με συντελεστή 15%, όπως ορίζεται στο άρθρο 43 του ν.4172/2013.

  • Μετατροπή ΕΠΕ-ΑΕ-ΙΚΕ σε ΟΕ-ΕΕ με απλογραφικά και κέρδη εις νέον.

Αν κεφαλαιουχική εταιρεία μετατραπεί σε Ο.Ε.-Ε.Ε. με απλογραφικά γεννάται ζήτημα για το τι θα συμβεί με τα αδιανέμητα αποθεματικά τα οποία είχαν μεταφερθεί από προηγούμενες χρονιές. Θυμίζουμε ότι τα αποθεματικά αυτά δεν έχουν φορολογηθεί με φόρο μερίσματος 15% αφού δεν έχουν διανεμηθεί. Για το θέμα αυτό δεν υπάρχει ξεκάθαρη θέση της Φορολογικής Διοίκησης αλλά ούτε και από τον νόμο προκύπτει με κάποιον τρόπο η υποχρεωτική διανομή τους και άρα φορολόγησή τους με παρακράτηση του 15%. Κατά τη γνώμη μας, υποχρέωση φορολόγησης θα υπάρξει εφόσον υφίσταται πράξη κεφαλαιοποίησης του αποθεματικού ή πραγματικής διανομής του.

  • Τι κινήσεις κάνω αν δεν εισέπραξα μισθώματα για να μην φορολογηθώ;

Προκειμένου να μην φορολογηθούν ως εισπραχθέντα, μισθώματα που δεν έχουν καταβληθεί κατά το εκάστοτε φορολογικό έτος, πρέπει ο εκμισθωτής (συνήθως ιδιοκτήτης) να κάνει τις εξής κινήσεις:

  1. Πρέπει να εκδοθεί σε βάρος του μισθωτή διαταγή πληρωμής ή διαταγή απόδοσης μισθίου ή δικαστική απόφαση αποβολής ή επιδίκασης μισθωμάτων ή έχει ασκηθεί εναντίον του μισθωτή αγωγή αποβολής ή επιδίκασης μισθωμάτων που συνοδεύεται από το αποδεικτικό επίδοσής της. Άρα η κατάθεση αίτησης για έκδοση διαταγής πληρωμής-απόδοσης μισθίου η οποία δεν έχει εκδοθεί μέχρι την ημέρα υποβολής της δήλωσης δεν αρκεί. Αν αντί για διαταγή πληρωμής-απόδοσης κατατεθεί αγωγή, τότε αυτή πρέπει να έχει επιδοθεί έως την ημέρα υποβολής της φορολογικής δήλωσης και δεν είναι απαραίτητο να έχει εκδοθεί η σχετική απόφαση. Τα παραπάνω δικαιολογητικά θα πρέπει να έχουν κατατεθεί στην αρμόδια Δ.Ο.Υ. του φορολογούμενου έως την ημέρα υποβολής της φορολογικής δήλωσης.
  2. Για την περίπτωση που ο μισθωτής έχει πτωχεύσει, αρκεί η προσκόμιση αντιγράφου του πίνακα αναγγελίας χρεών στον οποίο εμφανίζεται η απαίτηση του εκμισθωτή/υπεκμισθωτή. Η αναγγελία γίνεται στην γραμματεία του Δικαστηρίου που υπάγεται η πτωχευτική διαδικασία.
  3. Σε περίπτωση που έχουν μεσολαβήσει κάποιοι μήνες από την έκδοση και επίδοση της απόφασης αποβολής (εξωστική αγωγή) ή της διαταγής απόδοσης χρήσης μισθίου έως την οριστική αποχώρηση του μισθωτή η οποία γίνεται βίαια μέσω δικαστικού επιμελητή με έκθεση αποβολής-εγκατάστασης, τα επιπλέον αυτά μισθώματα οφείλονται κανονικά. Εφόσον δεν έχουν αποδοθεί τα μισθώματα αυτά στον εκμισθωτή (όπως συνήθως συμβαίνει στις περιπτώσεις αυτές) τότε πρέπει να υποβληθεί υπεύθυνη δήλωση μη είσπραξης των μισθωμάτων αυτών και αντίγραφο της έκθεσης αποβολής-εγκατάστασης στην αρμόδια Δ.Ο.Υ.. Τα ανωτέρω ισχύουν και για τη μη εισπραχθείσα αποζημίωση για εξωσυμβατική χρήση του ακινήτου. Όλα τα παραπάνω πρέπει να γίνουν πριν την υποβολή της δήλωσης.

 

Συνήθη Ερωτήματα

Μπορεί φορολογικός κάτοικος εξωτερικού να δραστηριοποιηθεί επιχειρηματικά στην Ελλάδα χωρίς να θεωρηθεί φορολογικός κάτοικος Ελλάδος;

Ένα ζήτημα για το οποίο έχουμε αρθρογραφήσει πολλάκις και έχουμε τονίσει τη ζωτική σημασία διευθέτησής του, είναι το ζήτημα της ταύτισης της φορολογικής κατοικίας από τις Φορολογικές Αρχές με την επιχειρηματική δραστηριοποίηση στην Ελλάδα.

Το άρθρο 4 του ν.4172/2013 ορίζει πως φορολογικός κάτοικος Ελλάδας είναι αυτός που έχει τη μόνιμη ή κύρια κατοικία του ή τη συνήθη διαμονή του ή το κέντρο των ζωτικών του συμφερόντων ήτοι τους προσωπικούς ή οικονομικούς ή κοινωνικούς δεσμούς στη χώρα μας. Επίσης, αν κάποιος είναι τουλάχιστον 183 ημέρες τον χρόνο στη χώρα μας και δραστηριοποιείται επαγγελματικά, θεωρείται ομοίως φορολογικός κάτοικος Ελλάδας. Εξαιρούνται οι διαμένοντες για τουριστικούς-ψυχαγωγικούς-ιατρικούς σκοπούς.

Η ιδιότητα της ατομικής επιχείρησης, του μέλους ή διαχειριστή εταιρείας (ΟΕ-ΕΕ-ΕΠΕ-), του διαχειριστή ΙΚΕ καθώς και του μέλους ΔΣ ΑΕ με πάνω από 3% μετοχικό κεφάλαιο στην κατοχή του, προσδίδει την εμπορική και άρα ασφαλιστέα ιδιότητα στο πρόσωπο αυτό. Οι φορολογικές αρχές κρίνουν πως αυτό και μόνο αρκεί για να θεωρηθεί κάποιος πως διαθέτει το κέντρο των οικονομικών του συμφερόντων στη χώρα μας χωρίς να λαμβάνουν συχνά υπόψη τις ημέρες διαμονής ανά έτος ή το ποσό του εν Ελλάδι παραγόμενου εισοδήματος σε σχέση με το εισόδημα αλλοδαπής.
Ακόμη αναμένουμε μία ενιαία διατυπωμένη ερμηνεία εκ μέρους της Διοίκησης για το επενδυτικά εξαιρετικά σημαντικό αυτό θέμα.

 

Η επιστημονική ομάδα της ΑΡΤΙΟΝ

Με την καθοδήγηση του κυρίου Γεώργιου Δαλιάνη

image_print